Naar het ziekenhuis

Omdat ik zwangerschapssuiker heb, beval ik in het ziekenhuis en word ik ingeleid. De baby is dan 37 weken oud maar al wat aan de grote kant dus willen ze hem eerder ‘halen’. Nou ik ook, door de zware zwangerschap en mijn chronische oververmoeidheid ben ik er helemaal klaar voor.

Ik word dus ingeleid en dat begint met dat er om de vier uur tabletjes ingebracht worden om de baarmoedermond zachter te maken. De eerste dag in het ziekenhuis reageert mijn lichaam hier nog niet op. Dat vind ik niet erg, want ik ga nu de nacht in en ik krijg morfine, een injectie om te kunnen slapen. Begin van de avond vraagt verpleegster vanaf de deur van mijn kamer: ‘Lisa, hoeveel weeg je nu eigenlijk?’ Dit durf ik eigenlijk niet te zeggen, want ik ben namelijk over de 100 kilo. Over de 100 kilo! Ik ben 102 kilo, en dat durf ik niet te zeggen waar Karel bij is, ook omdat ik het zelf ook al ernstig heb proberen te ontkennen in mijn hoofd. De verpleegster kijkt me aan. ‘Nou?’ ‘ik weeg 98 kilo!’ roep ik naar haar. Dat klinkt tenminste nog een beetje oke, wat natuurlijk ook bizar is voor mij, 98 kilo. ‘Ok, dan weet ik voldoende om jouw injectie voor de nacht voor te bereiden’ zegt ze. Oeps, is het daar voor? Nou ja.

Als dit geen wee is, word ik bang!

Ik heb een heerlijk nacht gehad door het slaapmiddel en ik krijg weer tabletjes maar ik heb nog geen ontsluiting. Karel heeft vannacht thuis geslapen want ik wil hem graag uitgerust bij de bevalling. Omdat mijn lichaam nog helemaal niet reageert op de tabletjes zegt de verpleegster dat het misschien wel donderdag of vrijdag kan worden (het is vandaag woensdag). Nou ja, ook goed toch? Ik zie het wel. Ik voel me zo goed na deze nacht slapen. Kan de hele wereld aan.

Om 2 uur in de middag krijg ik weeën. Denk ik. Zijn dit oefenweeetjes, krampjes of is dit een echte ontsluitingswee? Ik heb samen met Karel een workshop Hypnobirthing gedaan van Sabine van Fijn zwanger. Van Sabine heb ik op een hele fijne manier geleerd hoe ik positief moet blijven, en hoe ik weeën opvang en mijzelf in een mooie diepe ontspanning kan brengen tijdens de bevallng. De tips helpen echt vanmiddag en ik herhaal soms de mantra in mijn hoofd: ‘Met elke weeë komt mijn zoon dichterbij’.

Ik kan het blijkbaar heel goed, deze weeën opvangen want Karel heeft niks door ook al worden de weeen steeds heftiger en komen ze sneller. We zitten Homeland te kijken op Netflix. Karel wil nog wel een aflevering kijken, maar ik zie bijna niks meer van dat hele Homeland omdat ik te druk ben met de weeën. Hij pakt een zak chips erbij en gaat naast me heerlijk zitten eten en drukt weer op start. ‘Karel, ik trek het even niet, die chips. Homeland. Ik heb namelijk weeën!!’.

Meer lezen over Lisa haar bevallingsverhaal kijk op haar siteLisa portengen bij fijnzwanger